KALDIRIM TAŞLARI GİBİ

Diese Lieder gehörten nicht mir, ich gehörte den Liedern,

Ich wurde kalt wie Pflastersteine, niemand hat mein Inneres gewärmt.

Ich baute mir ein Leben, doch halb ich selbst, halb zerstört,

Was macht es jetzt noch aus… sogar die Straße ist wärmer als du.

Geceye küstüm, sabaha kızgınım,

Yalanı çözdüm, gerçeğe sığmadım.

Herkes bir şey dedi, “böyle olmaz” diye,

Ben yine sustum, içime attım, alışkanlıktan.

Bir sokak lambası altında kaldım,

Yüzüm gölgede, ışığa aldanmadım.

Senin izlerin hâlâ yüreğimde,

Düştüğüm yerler belli… kalktığımı görmedin de.

Bu şarkılar bana değil, ben şarkılara aittim,

Kaldırım taşları gibi soğudum, kimse ısıtmadı içimi.

Bir hayat kurdum ama, yarısı ben, yarısı yıkık,

Sen gidince anladım, sokak bile daha sıcak.

Dostum sandıklarım hep mesafeli oldu,

Her gülüşlerinde içimde bir perde doldu.

Kalbimden kaç kere geçtin, farkın yok,

Kırılan bir cam gibi toplamak zor, parçam çok.

Deli gibi yürüdüm tüm semtleri,

Adım adım gezdim heveslerimi,

Bir çocuğun topu gibi dağıldım,

Sen “iyi misin?” bile demedin, ağladım.

Bildiğim tek şey, geri dönmen imkânsız,

Bu şehir büyük ama sensiz anlamsız.

Seni unuttum sandım ama yok…

Görünmez bir çizik bıraktın sol yanımda çok.

Diese Lieder gehörten nicht mir, ich gehörte den Liedern,

Ich wurde kalt wie Pflastersteine, niemand hat mein Inneres gewärmt.

Ich baute mir ein Leben, doch halb ich selbst, halb zerstört,

Was macht es jetzt noch aus… sogar die Straße ist wärmer als du.