Çarkın içinde sıkıştım

Aynı sabah, aynı yol,

Kendimi yine bir köşede buldum.

Dünya dönüyor ama

Ben aynı noktaya çakılı kaldım.

---

Ev–iş arasında eziliyor günlerim,

Saatler geçmiyor, ağırlaşıyor içim.

“Herkes böyle yaşar” diyen o sesler,

Sanki hayatıma damga vuran izler.

---

Yıllar geçti, heveslerim soldu,

Masaya koyduğum umutlarım yoruldu.

Gülüşlerim bile yalan gelir bazen,

İçimde sakladığım bir çocuk var hâlâ oynayan.

---

Çarkın içinde sıkıştım, kimse duymuyor beni,

Ağırlığı var bu hayatın, taşıyamaz oldum kendimi.

Dünya gürültüyle dolu ama

Ben içimde sessizce çöküyorum yine

Kimseye duyuramıyorum cılız sesimi

---

Adım başı bir “böyle olmalı” sözü,

Herkes kendi doğrusu için hazır bekliyor bizi.

Benim yolumsa hiç sorulmamış bile,

Sanki kendime değil, başkalarına yazılmış bir hikâye.

---

Yandım içimde, kimse fark etmedi,

Sustum sustukça daha çok kaybettim kendimi.

Dünya dönüyordu, ben yerimde durdum,

Kendime ait ne varsa geri topladım, kurdum.

---

Belki bir gün başka bir kapı açılır önüme,

Bu karanlık sokak bile ışık olur gönlüme.

Gölgemi geçerim, kendimi bulurum,

Düştüğüm yerden daha güçlü doğrulurum.

---

Çarkın içinde sıkıştım ama

Dönmüyor artık o çark aynı hızla.

Kaldırdım başımı, baktım kendime:

Kaybettiklerimle değil…

Kalanlarla yeniden kurarım kendimi.