Hakuna matata

Pamiętam podwórko, trzepak jak tron

Kredą rysowane marzenia pod blok

Mama woła z okna, słońce znika gdzieś

A my chcieliśmy być dorośli — dziś chce się wstecz

Plecy bez ciężaru, kieszenie bez trosk

Problem to był tylko start lub stop

Czy zdążę na bajkę, czy wrócę przed nocą

Teraz zdążę na wszystko, a wracam zmęczony

Z dzieckiem w środku gada dorosły ja

Mówi: „nie zabijaj w sobie tamtych lat”

Bo w biegu za jutrem, w wyścigu o byt

Łatwo zgubić siebie, łatwo przestać żyć

Hakuna matata — jak cudownie to brzmi

Gdy byłeś dzieckiem, świat nie liczył dni

Hakuna matata — wtedy łatwiej się śni

Dziś dorosłość uczy, jak się martwić i iść

Dorastanie boli, nikt nie mówił jak

Że marzenia chudną, gdy dorasta strach

Że wolność to wybór, a wybór to błąd

A odpowiedzialność ma betonowy ton

Pierwsze porażki, pierwszy zawód w ludziach

Pierwsze „nie wyszło”, co długo się dłuża

Już nie pytasz „kim będę?”, pytasz „czy dam radę?”

A dziecko w tobie krzyczy: „ej, nie zapomnij o zabawie”

Czasem wracam myślą, gdy jest naprawdę źle

Do chwil, gdzie wystarczył rower i deszcz

I wiem, że dorosłość to nie koniec snów

To tylko test, czy pamiętasz, skąd byłeś tu

Hakuna matata — jak cudownie to brzmi

Gdy byłeś dzieckiem, świat nie liczył dni

Hakuna matata — wtedy łatwiej się śni

Dziś dorosłość uczy, jak się martwić i iść

Dziś uczę się żyć z tym, że nie wszystko gra

Że czasem trzeba przegrać, żeby siebie znać

Że cisza boli bardziej niż najgorszy krzyk

A lustro pyta rano: „czy to nadal ty?”

Znajomi z podwórka rozeszli się w dal

Jednych wciągnął hajp, innych codzienny balast

Zostali w telefonie, w starych zdjęciach sprzed lat

Gdzie każdy był kimś więcej, niż pozwalał nam świat

I niosę to dziecko jak ogień pod skórą

Ono daje sens, gdy dni są za długie, za szare, za trudne

Bo jeśli je zgubię — zgubię też cel

A dorosłość bez duszy to tylko pusty sen

Hakuna matata — jak cudownie to brzmi

Gdy byłeś dzieckiem, świat nie liczył dni

Hakuna matata — wtedy łatwiej się śni

Dziś dorosłość uczy, jak się martwić i iść

Już wiem, że „Hakuna matata” to nie brak łez

To siła, by wstać, gdy świat kładzie cię na deski jak zwierz

To umieć odpuścić to, czego nie zmienisz

I nie zgorzknieć, choć życie czasem cię przemie mieli

Nie chcę być twardy kosztem własnych marzeń

Nie chcę uczyć dzieci, że serce to balast

Więc idę przed siebie, wolno, lecz wprost

Z plecakiem wspomnień i wiarą, że to ma sens, wiesz ziom

Hakuna matata — dziś brzmi inaczej niż kiedyś

Ale dalej ratuje, gdy wszystko się sypie

Bo dorosłość to droga, nie wyrok, nie kres

A dziecięcy spokój to luksus, o który warto się bić

Bo dorosłość to nie zapomnieć, kim byłeś

Tylko nauczyć się żyć, nie tracąc siły

Hakuna matata — niech zostanie w nas

Jako szept z dzieciństwa, gdy świat gonił czas