Dzień jak co dzień

W kieszeni ręce, w sercu dystans do świata

Nie szukam poklasku, nie gonię za kratą

Ludzie przyszli i poszli, jak zmiany pogody

A ja stoję jak latarnia – cichy, pewny, gotowy

20 lat na emigracji to jak dwa życia

Jedno, które znałem, drugie, które się przyśniło z ukrycia

Stockport – mój port, nie ważne, czy słońce, czy mgła

To nie dom z widokiem, ale dom, który trwa

Nie jestem tu nowy – jestem częścią tej gleby

20 zim i wiosen, widziałem wzloty, gleby

Stockport zna mnie lepiej niż niejeden sąsiad

Każda ulica ma echo moich kroków i planów sprzed lat

Nie wpadam w mity, że wszystko złoto co błyszczy

Choć wielu przyjechało i wróciło z pustką w zmysłach

Ja tu jestem jak znak – niewidoczny, lecz trwały

Nie wyścig, nie teatr – tylko człowiek i nawyk