Tumitigas ang hakbang habang tumatanda,
Bawat umaga parang replay ng kahapon na wala nang lasa.
Pare-parehong kanto, pare-parehong lakad,
Pero iba na ang bigat — parang may tanikala sa dibdib na kumakagat.
Tahimik ang kwarto pero maingay ang utak,
Kalaban ko sarili ko, walang pahinga, walang lunas.
Nakangiti sa labas pero sa loob naglalakad sa bubog,
Kada taon may nawawala — kaibigan, pangarap, tapang, unti-unting nauupos.
Lumalamig ang mundo habang ako’y nag-iisa,
Lumiliit ang bilog, unti-unting nawawala ang mga kasama.
Parehong araw, parehong laban, parehong pagod,
Pero kailangan tumayo kahit kaluluwa ko’y kumukupas na at lumulubog.
Mga kaibigan ko dati, isa-isa nang tinatawag ng lupa,
Mga tawanan namin dati, ngayon echo na lang sa alaala.
Nakakabingi ang katahimikan pag wala ka nang masabihan,
Kahit pamilya ko, malayo — ako lang ang kausap ko sa dilim ng kwarto’t buwan.
Kape sa umaga, alak sa gabi,
Paulit-ulit na cycle na parang walang ending.
Tumatanda pero hindi lumalakas,
Tumatapang pero mas lumalalim ang sugat.
Isang araw, isang linggo, isang buwan — lahat pareho,
Parang nakakulong sa oras na ayaw gumalaw kahit anong pakiusap ko.
Gusto kong sumigaw pero walang boses na lumalabas,
Gusto kong huminto pero buhay ang humihila pabalik sa bigat.
Lumalamig ang mundo habang ako’y nag-iisa,
Lumiliit ang bilog, unti-unting nawawala ang mga kasama.
Parehong araw, parehong laban, parehong pagod,
Pero kailangan tumayo kahit kaluluwa ko’y kumukupas na at lumulubog.
Kung ito man ang pagtanda, tatanggapin ko nang nakatayo,
Kahit pagod, kahit mag-isa, kahit wala nang sumasalo.
Dahil kahit lumalamig ang mundo,
May apoy pa rin sa dibdib na ayaw mamatay — kahit ako na lang ang natitira rito.
