Eci, po eci, po eci n’rrug tem
Hapat i kam t’forta, s’më ndalin asnjë herë
Unë nuk lypa problem, veç doja qetësi
Po ti ma prishe atë rrugë, ma çove frymën n’dhimbje
Sytë n’errësirë, po zemra n’dritë më mban
Fjalët e kota s’më hyjnë, unë s’i lë me më zanë
Kam mësu me e pa kush je kur del kur s’ka dritë
Dhe me e ruajt veten edhe kur nata s’ka frikë
Eci, po eci, po eci n’rrug tem
S’më kthen as stuhia, as zani i keq n’ven
Eci, po eci, po eci n’rrug tem
Nëse s’më do pranë, mos ma prek ritmin tem
Eci, po eci, po eci n’rrug tem
Unë s’jam për dramë, jam për hapin që vjen
Eci, po eci, po eci n’rrug tem
Nëse ma prishe rrugën, prapë n’kambë unë jem
Nuk kam ardh me u përkul për sy e për gojë
Kam ardh me e mbajt fjalën, edhe kur era fryn n’bojë
Disa flasin n’peshë, po s’kanë peshë n’zemër
Unë i njoh rrugët m’qata, ku qetësia kushton tepër
Me hapa t’ngadalta, po s’jam kurrë vonë
Se ai që e di drejtimin, s’ka nevojë për kurorë
Nëpër beton rritet njeriu, jo veç fjala e bukur
Dhe unë po eci, po eci, me shpirtin që s’është thyer kurrë
Eci, po eci, po eci n’rrug tem
S’më kthen as stuhia, as zani i keq n’ven
Eci, po eci, po eci n’rrug tem
Nëse s’më do pranë, mos ma prek ritmin tem
Eci, po eci, po eci n’rrug tem
Unë s’jam për dramë, jam për hapin që vjen
Eci, po eci, po eci n’rrug tem
Nëse ma prishe rrugën, prapë n’kambë unë jem
Eci, po eci, po eci n’rrug tem
Me plagë e me kreni, po prapë s’ndahem prej vetes
Eci, po eci, po eci n’rrug tem
Rruga jem, zani jem, dhe unë s’kthehem mbrapsht më.