Noong panahon ng layout‑layout, glitter texts, at autoplay na love songs,
Doon nagsimula ang kwento natin —
’Yung tipong hindi mo alam kung trip lang ba o tadhana na talaga.
---
Friendster days —
’Yung profile mo parang art gallery,
Cute, maganda, nakakaakit kahit simpleng smile lang sa DP.
Ako naman, tahimik lang na viewer,
Pero sa totoo lang, crush na kita noon pa —
Hindi ko lang alam kung paano magsisimula.
Scrapbook messages,
Testimonials na parang may halong lambing,
Pero hindi pa puwedeng sabihin nang diretso.
Doon ko unang naramdaman ’yung spark,
’Yung vibe na hindi mo ma-explain pero ramdam mo agad.
---
Lumipat tayo sa Facebook,
Wala nang drop call, wala nang load drama,
Unli text, unli call — unli kilig na rin pala.
Message thread natin parang diary,
Everyday kwentuhan,
Every night tawanan,
Pero hindi pa rin tayo.
Pero deep inside,
Parang may rhythm na tayong dalawa lang ang nakakarinig.
---
Eyes to eyes, kahit sa chat lang noon,
Parang may sinasabi na ang tadhana.
Borrowed time, borrowed space,
Pero real ’yung connection kahit hindi pa pwede.
---
Tapos boom —
Unexpected meet sa hospital,
Pareho palang nurse, pareho palang pagod,
Pero nung nakita kita, parang gumaan ang shift ko.
Tinawag mo ’kong “Sir,”
Pero sa utak ko,
“Sana puwede na kitang tawagin na my love.”
Eyes to eyes —
At doon ko na-confirm na hindi ako nag-iisa.
May kilig sa pagitan natin kahit walang umaamin.
Everyday together,
Wala mang get together,
Pero parang tayo na sa bawat break time,
Sa bawat sabay uwi,
Sa bawat simpleng “Ingat.”
Labas with workmates,
Inom, tawanan, tipsy nights —
Parang magshota pero hindi naman.
Friends lang daw…
Pero bakit parang hindi?
---
Tapos nalaman ko —
May boyfriend ka pa pala.
Kayo pa pala.
At doon ako natahimik.
Masakit, oo,
Pero anong magagawa ko?
Abangers ba ’to?
O tanga lang talaga ako?
Pero kahit gano’n,
Hindi ako umalis.
Hindi dahil umaasa,
Kundi dahil totoo ’yung naramdaman ko.
---
Time passed,
Life happened,
At nagkita ulit tayo —
This time, wala ka nang kasama.
Wala nang bawal,
Wala nang patago,
Wala nang “friends lang.”
At doon nagsimula ang tunay na kwento natin.
---
From Friendster to Facebook,
From strangers to almost,
From almost to finally.
Eyes to eyes,
This time walang tinatago.
Borrowed time no more —
Kasi ikaw na talaga.
---
