Mahina ’yung tugtog, maingay ’yung mundo,
Pero nung dumating ka… biglang tumahimik ang loob ko.
Hindi kita kilala, pero parang matagal na kitang hinihintay,
Parang eksena sa pelikula na hindi ko alam na ako pala ang bida.
---
Unang tagpo — usok, alak, tawanan ng tropa,
Pero nung pumasok ka, parang nagbago ang klima.
’Yung ilaw tumama sa’yo,
At ako naman, parang napako sa kinatatayuan ko.
Eyes met — tapos nag-usap na agad,
Walang salita pero ramdam ko ’yung sagot sa bawat tanong na hindi ko pa tinatanong.
You looked at me like you knew my past,
Like you saw every scar I tried to hide behind my laugh.
At doon ko na-realize,
May mga taong hindi mo kailangan kilalanin para maramdaman.
May mga sandaling hindi mo kailangan planuhin para tumama.
---
Sa titig pa lang, parang may sinulat na ang tadhana,
Parang may lihim na tayo kahit ngayon lang nagkita.
This moment feels borrowed, stolen, fleeting,
Pero totoo — kahit sandali lang ang binigay ng gabi.
---
Lumapit ka — hindi mabilis, hindi mabagal,
Parang alam mong bawat hakbang mo may epekto sa pulso ko.
You smiled, soft but dangerous,
’Yung tipong hindi ko dapat paniwalaan pero hindi ko rin kayang iwasan.
“Hi,” sabi mo — simple, pero parang may bigat,
Parang may kasamang tanong kung handa ba ’kong masaktan ulit.
At ako naman, tipsy pero malinaw,
Na gusto kong malaman kung bakit parang may kwento sa likod ng ngiti mo.
We talked — konti lang, pero sapat,
Para maramdaman kong hindi aksidente ang pagkikita natin.
Parang dalawang taong pagod,
Na sabay napadpad sa parehong ilaw sa gitna ng dilim.
---
Maybe it’s the alcohol,
Maybe it’s the smoke,
Maybe it’s the loneliness we both pretend we don’t have.
Pero ngayong gabi…
Parang tama lang na magtiwala sa sandaling hindi naman mananatili.
---
Sa titig pa lang, parang may sinulat na ang tadhana,
Parang may lihim na tayo kahit ngayon lang nagkita.
This moment feels borrowed, stolen, fleeting,
Pero totoo — kahit sandali lang ang binigay ng gabi.
---
