[Kıta 1]
İçimde biriktirdiğim
Hüznün ağır sesleri
Yıllanmış acıların
Kalbimde buruk tadı var.
Yitip giden zamanların
Ardında kalan pişmanlıkları…
Göremedim, fark edemedim
Bana bağıran hataları.
Yok saydım, görmezden geldim
Önüme serilen fırsatları.
[Kıta 2]
Öğretilmişliklerin esiriydi zihnim,
Kalbim gerçeği haykırsa da
Geçti hüzün ile en güzel günlerim.
Sen bilmezsin
Nasıl bir yokoluş bu…
Duymadan, görmeden, el yordamıyla
Aldık çok uzun bir yolu.
---
[Nakarat]
Sustuk sevdaya, insana dair duygulara.
İçimizde saklı sesi kapattık.
Bakmadık başka yaşamlara, başka dünyalara.
Yok saydık çok şeyi,
Dinlemedik kalbin sesini.
Hayal bile kurmadık,
Bize öğretilenleri gerçek sandık.
Cesaretimiz mi yoktu yaşamaya,
Yoksa acı çekmeyi mi göze alamadık?
---
[Kıta 3]
İnsan, zamana karşı kurulmuş saat gibidir,
Ne ileri gider ne geri.
Telafisi yok bu kayboluşun;
Gidenler dönmez geri.
Hiç birini gönülden sevdin mi?
Sana uzanan elleri,
Sana dokunan gözleri bildin mi?
---
[Bridge]
Acıdan kaçıp
Sırtını dönüp yaşama—
Yaşarken öldün mü?
Kaç kişi bilir
Gerçekten yaşayıp yaşamadığını?
---
[Final / Outro]
Kaç insan farkında…
Kendi cehennemimizi yarattık biz.
Kaç kişi farkında
Kendi cehennemini yarattığını?