Doktor

Beyaz önlüğün kaldı omzumda gece gibi,

Adınla uyandım, adınla sustum.

Herkesi hayata döndürdün ellerinle,

Bir beni, bilerek yarım bıraktın.

Kalbime baktın, teşhisi koydun sessizce,

“Geçer” dedin, hiç geçmedi.

Özlem kronik bir ağrı oldu içimde,

Zaman bile elini çekti benden.

Ben seni vefayla sevdim doktor,

Sen ayrılığı yazdın reçeteme.

Aşk dediler, ben ömür verdim,

İyileşmek yasaklandı kalbime.

Herkesi kurtardın bir nefesle,

Beni sensizliğe yatırdın.

Adını silmek istedim her yerden,

Kalbimden taburcu edemedim.

Ben seni vefayla sevdim doktor,

Özlem oldu her sabah ateşim.

Bir kalbi bile bile bırakıp giden,

En ağır hastalığım sensin.

Beyaz önlüğün yok artık yanımda,

Ama izlerin hâlâ içimde.

Sen beni iyileştirmedin doktor…

Çünkü ben seni gerçekten sevdim.