Untitled

‎Nefes aldığın her yer senin,

‎Ama bazı nefesler insanın boğazına dizilir,

‎Bazı yollar adım ister ama güç vermez,

‎Ben de tam orada duruyorum işte…

‎Bir adımın bıçak sırtında.

‎

‎Gözlerim kapalı, içimde bin yankı,

‎Her biri başka bir ihtimal fısıldıyor.

‎Korkularımla konuşuyorum sessizce,

‎“Bırak” diyorum,

‎“Bırakırsam düşmem, belki sadece özgürleşirim.”

‎

‎Sonra içimde bir kapı aralanıyor,

‎Karanlık değil, ışık değil…

‎Sadece gerçek.

‎Kendimle yüzleştiğim o dar koridor.

‎Acıtıyor, ama hafifletiyor da…

‎

‎Ve fark ediyorum:

‎Düşüş sandığım şey,

‎Belki de yükselişimin ta kendisi.

‎Belki de dibe değmeden

‎Hiçbir insan gerçekten doğrulamıyor.

‎

‎Şimdi, içimdeki o ses yeniden konuşuyor:

‎“Yürü…

‎Kül bile olsan, yeniden yanmayı biliyorsun.

‎Senin ateşin sönmez, sadece şekil değiştirir.”