[Verse 1]
Yazma, daha içinde kalsın sözlerin,
kırıldım kemiklerime kadar.
Sesim çıkmıyor artık kendime bile,
aynaya bakınca yabancı bir yüz var.
[Nakarat]
Bu teselli değil, geçmez bu hâl,
acı yerini biliyor, kalıyor.
Bir dosta kırılmak sessiz olur,
adı konmuyor, içte büyüyor.
[Verse 2]
Gittiğin yer uzak değil aslında,
aynı evrende yalnız kaldım.
Kötülükle anmadım seni hiç,
ama iyilik de kurtarmadı artık.
[Nakarat]
Bu teselli değil, geçmez bu hâl,
alışmak değil, eksilmek adı.
İnsan en çok “ben buradayım” diyene,
inanınca kaybediyor kendini.