Dosta

Yazma, daha içinde kalsın sözlerin,

kırıldım kemiklerime kadar.

Sesim çıkmıyor artık kendime bile,

aynaya bakınca yabancı bir yüz var.

Bu teselli değil, geçmez bu hâl,

acı yerini biliyor, kalıyor.

Bir dosta kırılmak sessiz olur,

adı konmuyor, içte büyüyor.

Gittiğin yer uzak değil aslında,

aynı evrende yalnız kaldım.

Kötülükle anmadım seni hiç,

ama iyilik de kurtarmadı artık.

Bu teselli değil, geçmez bu hâl,

alışmak değil, eksilmek adı.

İnsan en çok “ben buradayım” diyene,

inanınca kaybediyor kendini.