Heybemde Umuttan Çok Acı Var

Heybemde umuttan çok acı var,

Adını andıkça bir yıldız söner içimde.

Gözlerinin uzaklığını ölçsem eğer,

Gökyüzü yetmez, sessizlik taşar derime.

Heybemde umuttan çok acı var,

Ve o acının adı sensin hâlâ.

Bir şarkının kıyısında kaldın,

Ben o yankıyı dinleyen gölge, anla…

Bir tebessümle başladı her şey,

Bir bakışla yıkıldı tüm dengem.

Bazı kalpler susar içten içe,

Ama o sessizlik yankılanır, bitmez!

Heybemde umuttan çok acı var,

Ve o acının adı sensin hâlâ.

Bir kahkahanın içinde kaldım,

Sen bilmeden yaşadığım bir ceza bu dünya.

Bir mektup yazdım sana,

Göndermedim, okuyamazsın asla.

Bazı cümleler okunursa ölür,

Bazı aşklar sessiz yaşanır, uzağında...

Ben seni sevdim, bilmediğin bir dünyada,

Her cümlem seninle başladı ama “biz” olamadı.

Yandıkça seni sevdim, karardıkça parladın,

Sen içimde sönmeyen bir yangındın.

Heybemde umuttan çok acı var,

Ama o acı bile seninle güzel.

Bir gün rüzgar saçlarına değerse,

O rüzgarın içinde ben varım, gizlice.

Ve bir an duracak kalbin,

Anlamasan da bileceksin.

O an, acım dinecek biraz…

Heybemde umuttan çok acı var…