Stal i Pustka

Siedzimy naprzeciw, a jakby ściana szkła

Mówisz o "jutrze", a w oczach nie ma dnia

Nie karm mnie słowem, co nie ma pokrycia

To najgorsza trucizna, to błąd w kodzie życia

Jeśli wiesz, że to koniec – miej jaja i powiedz

Nie buduj pałaców, co runą na głowę

Złudzenie "że się uda" to najcięższy głaz

Prawda boli przez chwilę, kłamstwo cały czas.

Więc zabierz te maski, nie chcę twoich ról

Samotność jest straszna, lecz mniejszy to ból

Niż uścisk dłoni, co lepki jest od kłamstw

Wolę pusty pokój, niż teatr waszych szans

Tak, cisza jest ciężka, przygniata do ziemi

Lecz wolę ciemność niż światło z cieni.

Idę przez miasto, widzę te spojrzenia

Pełne zawiści, szukające cienia

Patrzą, lecz nie widzą, ślepcy w złotych ramkach

Szydzą z radości, gdy stoję na gankach

Z uśmiechem na twarzy mijam wasz jad

Mam w dupie opinie i ten sztuczny ład

Pukacie do drzwi tylko, gdy wam źle

Gdy prąd wam odetną – przypominacie się.

Stoję na swoim, choć wiatr wieje w oczy

Żaden fałszywy gest już mnie nie zaskoczy

Więc zachowaj dystans, to dobra rada...

Słuchaj uważnie, bo raz to powiadam:

Nie mów już do mnie. Nie klep po plecach.

Bo potniesz się, ziomuś, o wbite tam noże.

Tyle ich tkwi tam, od lat i od "przyjaciół"

Twoja dłoń spłynie krwią, nim zdążysz zapłakać.

Nie klep mnie po plecach.

Nie klep mnie po plecach.

Sam wyjmę tę stal.

Sam.