Kül gibi 2

Kendime bile düşman oldum bu gece,

Yüreğim çatlıyor, duyuyor musun sessiz çığlıkları?

Sen gittin ya…

Ben de yandım, küle döndüm karanlıkta.

---

Gözümde biriken öfke, içimde çürüyen sözler,

Senin bıraktığın yaralarla uyandım, hiçbiri çözülmez.

Bir gölge gibi dolaşıyorsun aklımın duvarlarında,

Ne seni silebiliyorum ne de içimdeki bu laneti susturabiliyorum.

Kıyıya vuran bedenim gibi yorgunum,

Senin ihanetinle kırılmış solgunum.

Kimse bilmez içimdeki karanlığın adını,

Sen attın beni uçuruma, unuttun yarım kalanı.

---

Kalbim taş kesilmiş sanki,

Sen geçince içimden buzlar çatırdar hâlâ.

Kül gibi savruldum,

Elin değdiği her yerim kararmış oysa

Kırıldım, paramparçayım,

Toplasan bile tamamlanmam artık.

Sen benim çöküşümsün,

Ben kendi karanlığımın içinde çığlık.

---

Bileklerime çöken ağırlık gibi sözlerin,

Her gece kapımı çalıyor geçmişin gölgeleri.

Sen beni hiç sevmedin, biliyorum artık,

Sevgi dediklerin hep bir zehir, hep bir taktik.

Soyut bir acıya dönüştüm senin yüzünden,

Kendimi kaybettim uçurumun kenarında süzülürken.

Beni yok saydığın o gün…

Ben de yaşamayı bıraktım içerden gizlice.

---

Her adımda senden kalan bir lanet var,

Gözüm kararıyor, nefesim daralıyor.

Kendimi bile tanımıyorum artık,

Sen ruhumu paramparça bıraktın, hâlâ kanıyor.

---

Kalbim taş kesilmiş sanki,

Sen geçince içimden buzlar çatırdar hâlâ.

Kül gibi savruldum,

Elin değdiği her yerim kararmış oysa.

Kırıldım, paramparçayım,

Toplasan bile tamamlanmam artık.

Sen benim çöküşümsün,

Ben kendi karanlığımın içinde çığlık.