Kendi evrenim

Bu dünya ağır geldi bazen omuzlarıma

Sessizliği öğrendim kendi içimde, karanlığımla

Zaman akar, kalpler kırılır, yine de yürür insan

Bir nefes arar gecede, “yalnız değilim” diyen bir an

Gökyüzü hep aynı gökyüzü, nereye gidersen git

Bir umut saklı içimizde, sönmez kolayca hiç

Düşeriz, kalkarız, yine de tutarız hayatı

Çünkü her kalp kendi evreninde arar kanatlarını

Bir söz iyileştirir bazen, bir bakış değiştirir

Duyulmayan sesler bile bir gün yankı getirir

Aşklar geçer, acı diner, yollar kesişir yeniden

İnsan dediğin kırılır ama toparlanır içinden

Gökyüzü hep aynı gökyüzü, nereye gidersen git

Bir umut saklı içimizde, sönmez kolayca hiç

Düşeriz, kalkarız, yine de tutarız hayatı

Çünkü her kalp kendi evreninde arar kanatlarını