Derindeki kıyı

Dışarıda gürültü, içeride derin bir sessiz kuyu

Uyandı kalbim, içtiğim o kadim uykuyu

Adımlarım dışa değil, hep en uzağa, kendime

Sınırlar çizmişim meğer, ruhumdaki engin denize

Kabukları soymak gerek, geçmek için fırtınadan

Sıyrılmalı insan, ona biçilen o dar zamandan.

​[Nakarat]

Yürüyorum, ayağımda dünyanın tozu yok artık

Bakıyorum, gözlerimde başkasının yüzü yok artık

Kendi içimde bir patika, ucu görünmez bir yol

Bazen kaybolmak gerekir, bulmak için sağ ve sol

Ben bu yolun hem sonuyum, hem de ilk adımı.

​[Bölüm 2]

Bıraktım yüklerimi, omuzlarım kuş gibi hafif

Anlatılamaz olanı, sessizlik yapar ancak tarif

Korktuğum o karanlık, aslında benim ışığımmış

Düştüğüm her uçurum, meğer asıl sığınağımmış

Kimseye sormuyorum artık, cevaplar tenimde saklı

Herkesin doğrusu başka, kalbin yolu bambaşka haklı.

​[Köprü]

Ne bir menzil var varılacak, ne bir ödül sonunda

Sadece "olmak" var, bu nefes oyununda

Eksildikçe çoğalıyor, azaldıkça doluyorum

Kendimi her kaybettiğimde, yeniden buluyorum.

​[Final]

Kıyıdan ayrıldım, açık denizler artık evim

Kendimden kendine giden, bitmez bir seferdeyim.

Sessizce... Sadece... İzleyerek...