Zaman kayması

Sen, hiç okunmamış bir kitabın tam orta sayfasısın

Üstüne kahve dökülmüş, kaderi değişmiş bir el yazması...

Parmak uçlarımda evrenin tozları birikmişken

Seni sevmek; yerçekimine inat, boşlukta yürümek gibi.

Biz, aynı cümlede asla yan yana gelmemesi gereken

O tehlikeli kelimeleriz; ama yan yana gelince devrim başlatan.

Aşk, iki kişilik bir laboratuvar kazasıdır şimdi

Kalbimizdeki atomlar birbirine çarptı, durdurulamaz.

Sen benim hem kara deliğim, hem de tek beyaz ışığımsın

Zaman kayıyor ayaklarımızın altından, kimse duymaz.

Eğer bu bir delilikse, ben akıllanmaya tövbe ettim

Ruhumu senin gölgenin yanına, sessizce terk ettim.

Duvarlarda yankılanan, yarım kalmış bir radyo frekansıyız

Hangi kanalı açsak, hep aynı hüzünlü notaya çarpıyoruz.

Senin kokun; eski bir kütüphane ve yağmur sonrası toprak...

Benim aşkım; hiçbir haritaya sığmayan, kayıp bir durak.

Bizi bilim açıklayamaz, bizi mantık kurtaramaz artık

Biz, tanrının en dahice hatası, en güzel dağınıklığıyız.

Bakma öyle...

Gözlerin, paralel evrenlerin kapı eşiği gibi.

Bir adım atsam sonsuzluk, bir geri dursam hiçlik.

Ben o eşikte, seninle kaybolmayı seçtim.

Zaman... Kayıyor...

Sen... Kalıyorsun...

İçimdeki bu büyük gürültünün tek sessizisin.