Zaman kayması

[​1. Bölüm]
Sen, hiç okunmamış bir kitabın tam orta sayfasısın
Üstüne kahve dökülmüş, kaderi değişmiş bir el yazması...
Parmak uçlarımda evrenin tozları birikmişken
Seni sevmek; yerçekimine inat, boşlukta yürümek gibi.
Biz, aynı cümlede asla yan yana gelmemesi gereken
O tehlikeli kelimeleriz; ama yan yana gelince devrim başlatan.

[​Nakarat]
Aşk, iki kişilik bir laboratuvar kazasıdır şimdi
Kalbimizdeki atomlar birbirine çarptı, durdurulamaz.
Sen benim hem kara deliğim, hem de tek beyaz ışığımsın
Zaman kayıyor ayaklarımızın altından, kimse duymaz.
Eğer bu bir delilikse, ben akıllanmaya tövbe ettim
Ruhumu senin gölgenin yanına, sessizce terk ettim.

[​2. Bölüm]
Duvarlarda yankılanan, yarım kalmış bir radyo frekansıyız
Hangi kanalı açsak, hep aynı hüzünlü notaya çarpıyoruz.
Senin kokun; eski bir kütüphane ve yağmur sonrası toprak...
Benim aşkım; hiçbir haritaya sığmayan, kayıp bir durak.
Bizi bilim açıklayamaz, bizi mantık kurtaramaz artık
Biz, tanrının en dahice hatası, en güzel dağınıklığıyız.

[​Köprü (Aniden sessizleşir, sadece kalp atışı ritmi kalır)]
Bakma öyle...
Gözlerin, paralel evrenlerin kapı eşiği gibi.
Bir adım atsam sonsuzluk, bir geri dursam hiçlik.
Ben o eşikte, seninle kaybolmayı seçtim.

[​Final (Kayıt sanki geriye sarılıyormuş gibi bir efektle)]
Zaman... Kayıyor...
Sen... Kalıyorsun...
İçimdeki bu büyük gürültünün tek sessizisin.

Turkish Slow pop, male, piano