YAN ETKİ

Geceler sessiz, duvarlar soğuk,

Biraz uyku, biraz düşünce, kalbim yorgun.

Masamda duran küçük bir kutu gibi hayat,

Her gün aynı ritüel, aynı ağırlık, aynı sırat.

Bazen biri soruyor içimden:

“Bugün de dayanabilecek misin?”

Ben omuz silkip geçiyorum,

Çünkü başka çarem yok gibi.

“Yan etkisi intihar girişimli haplarla katlanmaya çalışıyorum hayata”

Düşüncem bu, gerçeğim bu, gizlediğim yara bu hayatta.

Ama geçmiyorum o çizgiden, sadece bakıyorum karanlığa,

Her nefeste biraz daha tutunuyorum hayata.

Gündüzlerin gürültüsü bile bazen ağır gelir,

Kalabalık içinde bile kendini yalnız hissedebilir.

İlaçların dengesi, ruhun dengesizliği,

İnsan kendi içinden de yorulur, kendi kendini taşır bazen sessizce.

“Yan etkisi intihar girişimli haplarla katlanmaya çalışıyorum hayata”

Bu cümle benim mektubum, içimdeki fırtınanın adı adeta.

Ama düşmüyorum o çukura, sadece yanından geçiyorum usulca,

Belki de direnmek dediğin şey, işte tam burada saklı aslında.

Bir gün daha geçti, yine buradayım,

Kırık ama hâlâ ayaktayım.

Belki tam iyileşmem ama

Devam etmeyi bilen bir yanım var hâlâ.