Niemand snapt me, nee echt niemand ziet m’n strijd
Ik lach soms van buiten, maar vanbinnen raak ik kwijt
Waar ik naar verlang is niet veel, alleen wat rust
Zelfstandig kunnen leven zonder constante innerlijke druk
Ze zeggen dat ik sterk ben, maar ze zien niet wat ik draag
Alsof ik elke nacht opnieuw verlies van wat me jaagt
Nachtmerries in m’n slaap, ik word zwetend wakker weer
Maar ik droom van een hond die zegt: “ik bescherm je deze keer”
Een maatje dat m’n spanning voelt voordat ik zelf breek
Dat naast me komt liggen wanneer de paniek weer spreekt
Een blik met twinkelende ogen zonder oordeel of verwijt
Alsof die zegt: “ik blijf hier, ook al raak je jezelf kwijt”
Want mensen hebben vaak alleen maar schade aangericht
Ze luisterden nooit echt, nee ze keken door me heen in ’t licht
Ze logen en ze braken steeds een stukje van m’n hart
Nu loop ik met wantrouwen alsof het vastzit aan m’n pad
Ze denken dat een hulphond niet begrijpt wat ik bedoel
Maar zij weten niet hoe diep dit allemaal voelt
Ik heb me erin verdiept, ik voel het in m’n ziel
Dat Mello mij misschien weer langzaam genezen wil
Misschien houdt hij me tegen als ik mezelf verlies
Wanneer de chaos in m’n hoofd weer voor vernietiging kiest
Misschien helpt hij me ademen wanneer de spanning stijgt
Misschien zorgt hij ervoor dat m’n donkere kant weer zwijgt
En ja, ik wil niet leven alsof ik afhankelijk blijf
Ik wil weer zelf kunnen staan, weer grip op m’n eigen tijd
Mensen zeggen altijd: “je moet het zelf proberen”
Maar begrijpen niet dat steun je juist kan laten functioneren
Misschien is Mello juist de reden dat ik weer durf
Dat ik weer naar buiten ga in plaats van opgesloten in die turf
Dat ik weer structuur voel, weer doelen voor me zie
In plaats van elke dag alleen maar vechten tegen wie ik zie
Stiekem helpt de gedachte aan hem nu al elke dag
Alsof er ergens diep vanbinnen nog een sprankje leven lag
Een reden om te blijven wanneer alles donker lijkt
Maar niemand hoort m’n stem wanneer de hoop langzaam bezwijkt
Ooit hoop ik dat ze zien dat ik niet zomaar praat
Dat een hulphond soms precies is wat een mens weer dragen laat
Want ik ben moe van overleven, moe van alle pijn
Ik wil ontdekken hoe het voelt om weer echt mezelf te zijn
Zij aan zij met Mello, samen door de regen heen
Niet meer constant verloren en niet langer meer alleen
Misschien fluister ik dan zacht met een glimlach op m’n gezicht:
“Zie je wel… ik wist het toch.” terwijl de zon weer doorbreekt in het licht
Want diep vanbinnen voel ik dat hij veel voor mij betekent
Alsof hoop na al die jaren eindelijk weer iets tekent
Ik kende ooit die rust al bij een hond dichtbij
En dat gevoel van veiligheid… dat wil ik terug in mij.
annamello2004
