[Male lead vocal front and dominant: emotional Eifel platt reggae rap, rough warm male slang voice]
[Woman background ambience only: soft breathy whispers, distant humming, dark cathedral reverb]
[very low latin whisper layers hidden behind the bass]
“…Saxum…”
“…vallem…”
“…daemon…”
⸻
[Intro]
[forest wind, warm dub bass, distant church bells]
Et wor em ahle Eefelland,
do bovve op dr kahle Höh,
wo nur Steine, Moos un Nebel stund,
do jing dä Jraf oft allee.
Hee wollt för Jott e Kirch erbouwe,
för sing Frau un Seeleruh,
ävver keiner kunnt su schaffe
wie dä Knecht met dä schwarze Schuh.
⸻
[Part 1]
Bonschariant kom us dä Nächte,
met Auge dunkel wie dä Wald,
un dä Wind jing durch sing Mantel,
wenn dä Himmel iwwer Steefeld knallt.
Hee kunnt flieje övver Berge,
schneller als dä kalte Wind,
broht Medizin us fernem Oriente,
dat die Jräfin widder singk geschwind.
Millich vun Löwinnen, Draacheblot,
durch dä Himmel hät hee jedrage,
un de Lüüt han leis geflüstert:
„Dat es dä Düvel ohne Froge.“
⸻
[Hook]
Oh Steefeld, ming ahle Eefel Land,
dä Wind verzällt et noch am Rand,
vun dä Düvel dä för Minsche baut
un am Eng nur Undank krieht us dä Hand.
Oh Eefel, dunkel, wild un schön,
ich hör dä ahle Sage weh’n,
un jeder Stein op dä Höh
dräht noch sing Schatte em kalte Weh.
⸻
[Part 2]
Am Dag do schleppte hee dä Felse,
Nohch för Nohch dä Muur erhoch,
keiner hät su hart jearbeid,
dä Turm stund bal en de Wolk.
De Minsche wore schlau jewore,
han dä Düvel usjetrickst,
sagten: „Et weed e Jadschloss werde“,
doch heimlich wor et Jottes Licht.
Bis dat Krüz op dä Turm do glänzte
un dä schwarze Knecht bleev stonn,
dä Himmel wurd op einmol still
un dä Wind klong wie dunkle Zong.
⸻
[Bridge]
“…Saxum…”
“…vallem…”
“…daemon…”
Dä Düvel sach:
„För üch han ich Steine jedrage…
för üch han ich Nächte verbrannt…“
„Un jetz…?“
Nur dä Wind antwoot em Wald.
⸻
[Final Hook]
Oh Steefeld, ming ahle Eefel Land,
dä Nebel deit sich övver de Wälder spann,
un wenn dä Mond op dä Basilika fällt,
hürt mer dä Düvel noh em Feld.
Oh Eefel, ming Heimat bei Nacht,
wo Sage noh em Schatten wacht,
un jeder Stein dä he noch litt,
träät dä Klang vun dä ahle Zick.