Siódme niebo

Kończę się w twoich ścianach. Potrafisz być próżnią bogatą w nieszczęścia. W jednym pokoju ja w drugim ty - z przyzwyczajeń półpiętra pragnień bez schodów.

Idziemy tam na zawsze i zawsze tak samo trudno pisze się kredą

na parapecie

zatrzymują ruch białe firanki z lumpeksu

i wszystko stoi dziś w oknie

nawet nienapisana książka

czyta się ciągle na jednej stronie

A miało być coś co przetrwałoby koniec świata, A było coś co nigdy się nie zaczęło

gdzieś w siódmym niebie narysujesz czarnym węglem czaszkę