Architektura nicości

(Dźwięki czystej, lekko rozstrojonej gitary z głębokim reverbem. W tle słychać szum deszczu i odgłos tłuczonego szkła. Szeptem:)

Cisza nie jest brakiem dźwięku... jest obecnością końca.

W rogach pokoju gęstnieje atrament

Czas zastygł w przełyku jak zimny kamień

Ściany oddychają, choć ja nie potrafię

Składam swe dłonie w pustym epitafium

Nie szukam światła, ono tylko parzy

W lustrze nie widzę już własnej twarzy

Tylko ten lej, co w piersi się wierci

Bezdenna otchłań, starsza od śmierci.

To nie boli... to po prostu zabiera.

Warstwa po warstwie...

Wszystko...

ZNIKA!

PUSTKA MNIE KARMI, PUSTKA MNIE POŻERA!

W moich żyłach płynie czarna etera!

Nie ma tu nieba, nie ma tu dna!

Tylko ta cisza, co w gardle mi gra!

WYKRZYCZĘ NICOŚĆ W TWARZ KAŻDEJ GWIAZDY!

Został tu tylko popiół i blizny!

Cienie tańczą na trupach moich marzeń (Zdechły wczoraj!)

Pustka nie pyta, ona tylko bierze (Bierze wszystko!)

Jestem naczyniem, które pękło w pół

Rozlany sens wsiąka w brudny stół.

Słyszysz to?

To dźwięk duszy, która przestała gonić.

NIC. NIE. ZOSTAŁO.

NIC. NIE. MA. ZNACZENIA.

Zgiń w objęciach próżni.

Gdy wszystko zniknie, zostanie tylko mrok.

I ja...

W samym środku niczego.

Spokojna.

Pusta.