Untitled

(Intro: Zimne, wysokie tony syntezatora, miarowy rytm perkusji)

Zwrotka 1

Słońce jest tylko błędem na mapie

Wypłowiałym wspomnieniem, co w gardle drapie

Zegar na ścianie stanął w pół kroku

Zamarła wskazówka w gęstym mroku

Szyby maluje mróz – biały tkacz

Nie pytaj o drogę, nie proś o płacz

Tu łzy zamieniają się w twarde korale

Zanim zdążą opowiedzieć o żalu i żalu...

Refren

Chłód... to jedyna prawda, jaką znam

Chłód... buduje w moim sercu szklany dom

Nie szukaj ognia, on tylko kłamie i parzy

Zostań w błękicie zastyglej twarzy

W objęciach zimy, co nie zna litości

W chłodzie – czystej formie nicości.

Zwrotka 2

Dotykasz dłoni – to rzeźba z lodu

Nie czujesz lęku, nie czujesz głodu

Tętno zwolniło do rytmu maszyn

Cień na podłodze przestał się straszyć

Światło księżyca tnie jak brzytwa

Zakończona każda daremna bitwa

Krew płynie wolno, jak ciemna rzeka

W krainie, gdzie nikt na nikogo nie czeka.

Mostek (Szeptem, narastający niepokój)

Zero absolutne.

Biel bez skazy.

Zastygłe słowa.

Zamarznięte obrazy.

(Pauza)

Nareszcie... spokój.

Refren

Chłód... to jedyna prawda, jaką znam

Chłód... buduje w moim sercu szklany dom

Nie szukaj ognia, on tylko kłamie i parzy

Zostań w błękicie zastyglej twarzy

W objęciach zimy, co nie zna litości

W chłodzie – czystej formie nicości.

Outro

Tylko lód...

Tylko szept...

(Echo słowa „chłód” zanikające w mroku)