Spokój

Ostatnią filiżankę kawy

Wypijesz letnim wieczorem

Adapter będzie ci grał

Wspomnień z lat dawnych przeboje

W kominku ogień zatańczy

Ciepłem otulając pokój

I tylko w duszy śpiewając

Poczujesz ten sen

Ten sen...i...

Spokój!

Spokój

Ten spokój!

Na dworze nastanie półmrok

Noc prędko chciała zawitać

By w tafli jeziora twego

Popatrzeć w odbicie księżyca

Niebo będzie się błyszczeć

Gwiazdami obsypane

Tak jasne tej nocy jednej

Tajemnicą jakby usłane

Usłane tajemnicą

Tajemnicą

I wtedy znów poczujesz

W tej chwili i półmroku

Ten jeden osobliwy

Spokój!

Spokój

Osobliwy spokój

I już nie będzie myśli

Pytań bez odpowiedzi

Będą

Te szepty wiatru

Wśród drzew będą gdzieś biegły

Złe sny odejdą w niepamięć

Zabierze ją ta jedna noc letnia

Odejdzie już dawny smutek

W tych wiatru nocy szeptach

Wiatru wiatru

nocy szeptach

I krople wody zmyją

Dawne troski i żale

By móc bez niepokoju

Pójść tam

Gdzie zawsze iść chciałeś

Bo w chwili tej obecnej

Gdy słyszysz swego serca bicia

Nie pragniesz już czegoś bardziej

Jak spokojnego własnego życia

Spokojnego życia

życia

Spokojnego

A kiedy księżyca blaski

Odejdą wraz ze wschodem

Słońce roztopi twe serce

By to co złe

Odeszło wraz z mrozem

Bo wiosna to nie zima

Nie skuta jest dzisiaj lodem

Nie chłodzi nikogo nie trzyma

Nie wieje zimnym słowem

To pierwsze kwiaty marcowe

Bazie i słońce bez lodów

To twój tej nocy jednej...

Tak wyczekany

Spokój!

spokój

Twój Spokój!

I nie ma już wątpliwości

Błądzących kiedyś w półmroku

Jest cisza pełna lekkości

W tej ciszy panuje

Spokój!

Twój Spokój!

spokój...!