Kłaniają się cienie Warmińskie

Czerwona cegła w zachodzie krwawi,

Ktoś na rozstajach swe serce zostawił.

Kapliczki białe jak kości w mchu,

Strzegą tych ziem od wiecznego snu.

Wiatr od Łyny niesie chłód i dym,

Warmia przemawia językiem swym.

To nie są góry, to nie jest morze,

To ziemia ciężka jak skiby w ugorze.

​(Refren)

O, moja Warmiio, kraino milczenia,

Gdzie każdy kamień ma swoje imienia.

Mroczne jeziora, głębokie jak grzech,

W trzcinach utonął ostatni dech.

Nostalgia tnie jak lodowata woda,

Młodość minęła, nikomu nie szkoda.

Idziemy traktem, gdzie cienie się kłonią,

Przeszłość nas goni żelazną dłonią!

​(Zwrotka 2)

Stare zamczyska patrzą pusto w mrok,

Tu czas odmierza co dziesiąty krok.

Święty na murze ma pękniętą twarz,

Pyta się cicho: „Czy brata swego znasz?”.

Mgła nad bagnami jak całun się kładzie,

Ktoś obcy tańczy w spalonym sadzie.

Tu krew i wiara w jedno się splata,

Tu koniec drogi i koniec świata.

​(Mostek)

(Mocno, rytmicznie – jak bicie w bęben i tupot butów)

Ziemia święta!

Ziemia klęta!

Każda piędź...

W nas zaklęta!

(Krzyk)

WARMIA!

​(Refren)

O, moja Warmiio, kraino milczenia,

Gdzie każdy kamień ma swoje imienia.

Mroczne jeziora, głębokie jak grzech,

W trzcinach utonął ostatni dech.

Nostalgia tnie jak lodowata woda,

Młodość minęła, nikomu nie szkoda.

Idziemy traktem, gdzie cienie się kłonią,

Przeszłość nas goni żelazną dłonią!

​(Outro)

Gdzieś pod Lidzbarkiem, gdzieś pod Olsztynem...

Wszystko przeminie...

My też przeminie...

Zostanie tylko... czerwona cegła...

I ta mgła... co w polach legła...