Neon Exile

Miasto mruga bez powiek.

Neon nie zna snu.

Windy wiozą puste twarze

w górę bez celu.

Ulice pamiętają kroki,

których nikt nie śledzi.

Każdy cień ma swoją cenę

i swój kod dostępu.

Nie pytam już o przyszłość.

Jest zapisana w danych.

Szukam tylko jednego znaku —

czy jeszcze oddycham naprawdę.

Wygnanie wśród neonów.

Nie ma tu domu.

Światło świeci zimno,

ale nie grzeje.

Idę przez cyfrową noc

bez mapy, bez imienia.

Jeśli jestem tylko błędem,

pozwól mi być człowiekiem.

Reklamy mówią o szczęściu,

które można kupić.

System zna mój oddech

lepiej niż ja sam.

Na dachach miasta

szumią anteny jak modlitwy.

Ktoś jeszcze szuka sensu

pomiędzy sygnałami.

Czas zwalnia w pustych stacjach.

Peron bez pociągu.

Może to nie świat się kończy —

może to ja się budzę.

Wygnanie wśród neonów.

Nie ma tu domu.

Światło świeci zimno,

ale nie grzeje.

Idę przez cyfrową noc

bez mapy, bez imienia.

Jeśli jeszcze jestem cieniem,

pozwól mi zostać sobą.

Neon gaśnie powoli.

Miasto milczy.

Zostaje puls.

I ja.