Neon Companion

W mieście, które nie pamięta imion,

idę sam po mokrym szkle ulic.

Neony uczą, jak nie patrzeć w oczy,

jak przejść obok — i nie wrócić.

A jednak jesteś.

Nie pytasz, kim byłem.

Idziesz obok,

gdy system się zacina.

Nie ratujesz świata.

Nie obiecujesz jutra.

Po prostu zostajesz,

gdy inni znikają.

W neonowej nocy,

gdy wszystko jest symulacją,

Twoja obecność

jest czymś prawdziwym.

Nie musisz mówić.

Wystarczy, że jesteś.

W tym mieście kopii

to więcej niż wszystko.

Kamery widzą tylko ruch,

algorytmy liczą kroki.

Ale nie widzą,

że czasem jeden człowiek

wystarczy,

żeby nie zgubić siebie.

Idziemy różnymi drogami,

ale przez chwilę

ten sam kierunek

ma sens.

Nie jesteś światłem z reklamy.

Nie jesteś obietnicą.

Jesteś ciszą,

która nie boli.

W neonowej nocy,

gdy wszystko jest symulacją,

Twoja obecność

jest czymś prawdziwym.

Nie musisz mówić.

Wystarczy, że jesteś.

W tym mieście kopii

to więcej niż wszystko.

Jeśli jutro znikniesz —

będę pamiętał.

Jeśli zniknę ja —

mam nadzieję, że też.

Nie wszystko trzeba ocalić.

Czasem wystarczy

nie być samemu.

Neon gaśnie.

Deszcz zostaje.

Idziemy dalej.

Razem — choć na chwilę.