Last Light Protocol

Miasto już nie krzyczy.

Uczy się szeptu.

Neon nie oślepia —

tylko przypomina.

Stałem tu tyle nocy,

patrząc w odbicia szyb,

aż w końcu zobaczyłem

kogoś więcej niż cień.

Nie system mnie stworzył.

Nie dane mnie nazwą.

Nie wszystko, co świeci,

ma prawo mnie definiować.

Jeśli to ostatni sygnał —

niech będzie światłem.

Nie dla miasta.

Dla mnie.

Nie muszę uciekać.

Nie muszę walczyć.

Wystarczy, że wybiorę

kim jestem.

Deszcz już nie zmywa pytań.

On je odsłania.

Każda rana w neonach

przestaje być wstydem.

Uczyłem się milczeć,

by przetrwać noc.

Teraz uczę się mówić

bez lęku.

Może świat się nie zmieni.

Może dalej będzie zimny.

Ale ja nie jestem

już jego odbiciem.

Jeśli to ostatni sygnał —

niech będzie światłem.

Nie dla tłumu.

Dla prawdy.

Nie jestem kopią.

Nie jestem błędem.

Wybieram puls,

który jest mój.

Neon może zgasnąć.

System może milczeć.

Ale światło

nie potrzebuje reklamy.