Poprzednie wcielenia

W popiele dawnych dróg odnajduję znak,

Niosłam ogień plemion, kiedy rodził się świat.

Szamanka pól i lasów, córka run i gwiazd,

Głos, co budził wilki, kiedy nadszedł czas.

Tysiące twarzy miał mój wieczny ślad,

Wiedźma, co przez epoki strzegła nocnych bram.

Płonę! – bo pamiętam swoje imiona sprzed lat,

Wznoszę dłoń – niech ogień prowadzi mnie tam,

Gdzie byłam kapłanką, uzdrowicielką dnia,

Ja jestem ogniem. To moja krew, to ja!

Płonę! – poprzednie wcielenia niosą mnie w dal,

Niech cała ziemia usłyszy mój szamański szał!

Byłam strażniczką wód, gdy księżyc rósł i drżał,

Czarne pióra nocy znały każdą z moich prawd.

Wiedźma, co leczyła tony cudzych ran,

Kapłanka światła, która z ciemności brała blask.

I dziś w tym ciele znów powracam tu,

Z ogniem w sercu, który niesie pradawny głos przodków.

Płonę! – bo pamiętam swoje imiona sprzed lat,

Wznoszę dłoń – niech ogień prowadzi mnie tam,

Gdzie byłam kapłanką, uzdrowicielką dnia,

Ja jestem ogniem. To moja krew, to ja!

Płonę! – poprzednie wcielenia niosą mnie w dal,

Niech cała ziemia usłyszy mój szamański szał!

Rytm serca niesie mnie — pamiętam każdy próg,

Moje cienie, moje światła, każdy miniony rok.

Woła mnie słowiańska pieśń, prowadzi duchów krąg —

Wracam. Wracam do siebie. Od tysiąca dróg.

Płonę! – wszystkie moje wcielenia śpiewają przez czas,

Rozpalam ziemię. Niech płonie we mnie mój własny świat!

Kapłanka, wiedźma, szamanka – to ja,

Ogień nie ginie. Ogień we krwi wciąż trwa!