Nowa ja

Wiedźma wstaje o poranku, w dłoniach niesie światło dnia,

Na polanie tańczy z wiatrem — budzi się nowa ja.

Księżyc w nowiu szept mi niesie: „Zaczynaj od życia tchu,

Gdy odradza się na niebie — odradzasz się razem z nim tu.”

Gdy księżyca przybywa,

Rośnie siła ukryta w słowach,

A przybywa razem z nim wszystkiego, czego pragnę ja.

Niech prowadzi mnie ta pieśń, niech odczaruje każdy strach,

Wiedźma sercem jestem dziś — rodzi się nowa ja.

Wiedźma śmiechem mrok rozprasza, w dłoni zioła, w oku blask,

Ziemia puls toczy przez ciało — wraca spokój, wraca łask.

Wokół krąg pradawnej mocy, czuwa nad nią stary las,

A gdy księżyc znów się pełni — niosę światło w każdy czas.

Gdy księżyca przybywa,

Rośnie siła ukryta w słowach,

A przybywa razem z nim wszystkiego, czego pragnę ja.

Niech prowadzi mnie ta pieśń, niech odczaruje każdy strach,

Wiedźma sercem jestem dziś — rodzi się nowa ja.

Niech płynie we mnie święta pieśń,

Niech niesie mnie w ramiona dnia,

Nad głową księżyc — srebrny straż,

W nim wizja nowa, w sercu ja.

Bo księżyca przybywa,

A z nim siła, co się wskrzesza,

I przybywa razem z nim wszystkiego, czego pragnę ja.

Tak w kręgu życia tańczę znów,

Czuję magię każdy raz —

Wiedźma światłem jestem dziś — narodziła się nowa ja.