Ağaçlar ayakta ölür

Yüzümde yılların derin hatları

Sırtımda dünyanın dilsiz yükü var

Kimse görmez içimdeki çatlakları

Dışımda bahar, içimde kar

Eğilmedim rüzgarın estiği yöne

Kırıldım da bir kez "ah" demedim

Diz çöküp sığınmadım sahte güne

Ben bu yolu kendim seçtim, dönmedim.

Bırak aksın zaman, geçsin gitsin

Yıkılmak dediğin bir anlık gurur

Varsın fırtına son sözünü söylesin

Bilirsin, ağaçlar ayakta ölür.

Gölgesinde bin bir yara saklayan

Mağrur bir dev gibi sessiz ve vakur

Veda vakti gelip kapıya vuran

Bilirsin, ağaçlar ayakta ölür.

Köklerim toprağa değil, onura bağlı

Dallarımda hüzün, yaprağım acı

Kimse sormasın neden gözlerim buğulu

Ben kendi kendimin hem kulu hem tacı.

Yere düşmek değil korkum, bilirsin

Toprağa karışmak doğanın dili

Yeter ki ruhum göğe dik gitsin

Kirletmeden o kutsal mendili.

Ne bir feryat ne bir sitem dudakta

Gidişim de duruşum kadar sessiz

Yalnızca bir boşluk kalır sokakta

Ama dimdik, ama kimsesiz...

Bırak aksın zaman, geçsin gitsin

Yıkılmak dediğin bir anlık gurur

Varsın fırtına son sözünü söylesin

Bilirsin, ağaçlar ayakta ölür.

Gölgesinde bin bir yara saklayan

Mağrur bir dev gibi sessiz ve vakur

Veda vakti gelip kapıya vuran

Bilirsin, ağaçlar ayakta ölür.