Ruiny

Oknem się stały ściany

Bez witraży i zaprawy

Łuk tęczowy runął

Czy i Przymierze?

Dawno świat nie widział

Człowieka —

Natura zwyciężyła

Sczerniały mitry i korony

W kryptach ruin

A ich właściciele już nie śpią

Bo nawet proch wywiał wiatr

Przez dziurawe sklepienie

Zaprawdę powiadam wam

Przeminęło to pokolenie

I nie nadszedł

Ten który miał sądzić

Umarłych czy też

Żywych

Biada nam

Wołają anioły upadłe

Z portali katedr

Cisza

Już nawet świece nie szepczą

Starych modlitw

I cisza ta trwała

Jakby pół godziny