Pamięci nie gaście

Rachityczny płomień wątle tlił się na knocie

Tania parafna wydzielała ostry zapach

Dość charakterystyczny dla tego miejsca

Miejsca gdzie czuje się tylko samotność

Pomiędzy tyloma kamieniami o umarłych imionach

Spoczywają tutaj poprzednie pokolenia

Czy też zwać je możemy generacjami

Leżą jak żołnierze w chwili spoczynku

Czekając na głos budzącej trąby o świcie

Jednak czuje się tu tylko samotność

Pomimo tylu ludzi których pamięć

To kamienie o umarłych imionach

I nie można się temu dziwić

Wszakże wspomnienia to ulotna sprawa

A przekazać je tym którzy przychodzą po nas

Rzecz bardzo trudna wręcz syzyfowa praca

Bo nasi następcy mają własne ołtarze

Których my nie rozumiemy

A oni ubóstwiają

Co myśmy czynili ze swoimi kultami

Których nie rozumieli nasi poprzednicy

Czy więc nie warto opowiadać przeszłości

Niech pamięć ludzka podejmie tę pracę

By wspominać swych przodków

Bez ogniw których ich samych by nie było

A gdy zgasną już oni w świadomości żyjących

Niech w tym miejscu gdzie jest tylko samotność

Ich życie głoszą te kamienie o umarłych imionach