Eks-tumulacja

Deszcz bębni w drewno

Wystukując marsz

Chopinowski

Grupka mężczyzn

W fartuchach

Albo garniturach

Stoją z chusteczkami

By nie wdychać odoru

Ziemia przyjęła swój owoc

Teraz się jej go wydziera

Kto daje i odbiera…

Słychać było za każdym

Uderzeniem łopaty

Otworzono kawalerkę

Dwa na jeden

Ostatnie tchnienie

Wydostało się na zewnątrz —

Wąż jadowity

Śluz pokrył drogą suknię

Piękna cera stała się płatami

Odchodzącymi od kości policzkowych

Długie włosy Śnieżki

To teraz pasma przerzedzone

Niby rachityczny krzew

Smukłe wyschnięte palce

Ściskają różaniec —

Ostatnią nadzieję tych z otchłani

Lecz coś się nie zgadza

Ciało nie ma dumnej pozy

Śpiącego anioła

Jest powykręcane jak

Osoba która nie umie zasnąć

A na białym materiale widać krew

Wszyscy patrzą na wieko

„Umarła dzień po pogrzebie”