Yo, μικρόφωνο στο χέρι, μα το μυαλό μου αλλού,
ταξιδεύει πίσω, πέρα απ’ τον ουρανό τον γκρίζο,
σ’ ένα μέρος που το λέμε "Πόλη", και πονά η ψυχή.
Δεν είναι απλά μια πόλη, είναι η χαμένη μας αρχή.
Κοιτάζω τον Βόσπορο, τα τείχη τα γκρεμισμένα,
σκέφτομαι τα όνειρα τα ποδοπατημένα.
Μα μέσα στο σκοτάδι, μια φλόγα δεν θα σβήσει,
η Ιστορία έχει γραφτεί και ποιος θα την αρνηθεί;
Chorus:
Αγιά Σοφιά, Αιώνιο σύμβολο,
περιμένεις σιωπηλή τον Έλληνα απόγονο.
Πάλι με χρόνια και καιρούς, πάλι δικά μας θα 'ναι,
η Πόλη θα γιορτάσει, οι εχθροί μας θα πονάνε.
Είναι γη Ελληνική, βαμμένη με αίμα,
δεν είναι ψέμα, είναι η δική μας η σημαία!
Verse 2:
Δεν είναι μουσείο, δεν είναι ούτε τζαμί,
είναι ο φάρος της Ορθοδοξίας, είναι η δική μας η φωνή.
Ο Μαρμαρωμένος Βασιλιάς ακόμα καρτερεί,
να ξυπνήσει απ’ τον ύπνο, να δώσει διαταγή.
Και τότε η στρατιά μας, με δόξα και τιμή,
θα περάσει τα στενά, θα φτάσει πάλι εκεί.
Δεν είναι μίσος, είναι απλά δικαιοσύνη,
η Ρωμιοσύνη δεν ξεχνά, ποτέ της δεν θα σβήσει.
Chorus:
Αγιά Σοφιά, Αιώνιο σύμβολο,
περιμένεις σιωπηλή τον Έλληνα απόγονο.
Πάλι με χρόνια και καιρούς, πάλι δικά μας θα 'ναι,
η Πόλη θα γιορτάσει, οι εχθροί μας θα πονάνε.
Είναι γη Ελληνική, βαμμένη με αίμα,
δεν είναι ψέμα, είναι η δική μας η σημαία!
Bridge (Climax):
Η ώρα πλησιάζει, το ακούω στο ρυθμό,
ο Ελληνικός Στρατός θα φέρει τον λυτρωμό.
Παρέλαση θα κάνει μπροστά στον τρούλο τον χρυσό,
η γαλανόλευκη θα κυματίζει στον ουρανό.
Από την Κόκκινη Μηλιά θα φτάσει η λαλιά,
"Η Πόλη εάλω", μα τώρα... Λευτεριά!
Outro:
Κωνσταντινούπολη.
Αγιά Σοφιά.
Είναι Ελληνική.
Και θα 'ναι για πάντα.
(Beat Fades)