Αγια σοφια

Yo, μικρόφωνο στο χέρι, μα το μυαλό μου αλλού,

ταξιδεύει πίσω, πέρα απ’ τον ουρανό τον γκρίζο,

σ’ ένα μέρος που το λέμε "Πόλη", και πονά η ψυχή.

Δεν είναι απλά μια πόλη, είναι η χαμένη μας αρχή.

Κοιτάζω τον Βόσπορο, τα τείχη τα γκρεμισμένα,

σκέφτομαι τα όνειρα τα ποδοπατημένα.

Μα μέσα στο σκοτάδι, μια φλόγα δεν θα σβήσει,

η Ιστορία έχει γραφτεί και ποιος θα την αρνηθεί;

​Chorus:

Αγιά Σοφιά, Αιώνιο σύμβολο,

περιμένεις σιωπηλή τον Έλληνα απόγονο.

Πάλι με χρόνια και καιρούς, πάλι δικά μας θα 'ναι,

η Πόλη θα γιορτάσει, οι εχθροί μας θα πονάνε.

Είναι γη Ελληνική, βαμμένη με αίμα,

δεν είναι ψέμα, είναι η δική μας η σημαία!

​Verse 2:

Δεν είναι μουσείο, δεν είναι ούτε τζαμί,

είναι ο φάρος της Ορθοδοξίας, είναι η δική μας η φωνή.

Ο Μαρμαρωμένος Βασιλιάς ακόμα καρτερεί,

να ξυπνήσει απ’ τον ύπνο, να δώσει διαταγή.

Και τότε η στρατιά μας, με δόξα και τιμή,

θα περάσει τα στενά, θα φτάσει πάλι εκεί.

Δεν είναι μίσος, είναι απλά δικαιοσύνη,

η Ρωμιοσύνη δεν ξεχνά, ποτέ της δεν θα σβήσει.

​Chorus:

Αγιά Σοφιά, Αιώνιο σύμβολο,

περιμένεις σιωπηλή τον Έλληνα απόγονο.

Πάλι με χρόνια και καιρούς, πάλι δικά μας θα 'ναι,

η Πόλη θα γιορτάσει, οι εχθροί μας θα πονάνε.

Είναι γη Ελληνική, βαμμένη με αίμα,

δεν είναι ψέμα, είναι η δική μας η σημαία!

​Bridge (Climax):

Η ώρα πλησιάζει, το ακούω στο ρυθμό,

ο Ελληνικός Στρατός θα φέρει τον λυτρωμό.

Παρέλαση θα κάνει μπροστά στον τρούλο τον χρυσό,

η γαλανόλευκη θα κυματίζει στον ουρανό.

Από την Κόκκινη Μηλιά θα φτάσει η λαλιά,

"Η Πόλη εάλω", μα τώρα... Λευτεριά!

​Outro:

Κωνσταντινούπολη.

Αγιά Σοφιά.

Είναι Ελληνική.

Και θα 'ναι για πάντα.

(Beat Fades)