Αυτό δεν είναι τραγούδι.
Είναι κραυγή.
Για έναν αδερφό που τον πνίγει η σιωπή.
Για ένα σύστημα κρύο, κουφό, νεκρό.
Ακούστε.
(Verse 1)
Έχω έναν ξάδερφο, άντρας από ατσάλι, μα με σπασμένη ασπίδα
Η μοίρα του έγραψε την πιο σκληρή σελίδα
Το σπίτι του γεμάτο πόνο, μάχη κάθε μέρα
Το αγγελούδι του παλεύει με την αναπηρία, δεν βλέπει άσπρη μέρα
Και η γυναίκα του, Θεέ μου, η αγάπη του η μία
Μετράει αντίστροφα, καρκίνος μες στα στήθια
Το έντερο τελειώνει, ο χρόνος τη σκοτώνει
Κι αυτός στέκει βουνό, μα μέσα του δακρύωνει.
(Verse 2)
Έχει ξεχάσει τι θα πει «εγώ», τι θα πει να γελάσει
Τον εαυτό του για τους δύο, τον έχει παρατήσει
Τρέχει σε γιατρούς, σε χημειοθεραπείες, σε ειδικά σχολεία
Ψάχνει μια δουλειά, μια ανάσα, μια ελπίδα, όχι αστεία
Όχι για πλούτη, όχι για εξουσία, για τα βασικά
Για ένα πιάτο φαΐ, για του παιδιού τα φάρμακα
Για να φύγει η γυναίκα του με αξιοπρέπεια, ρε γαμώτο
Όχι σαν ζητιάνος σε ένα κράτος ανυπόστατο.
(Chorus / Ρεφρέν)
Μα οι πόρτες κλειστές, τα γραφεία σκοτεινά
Οι βουλευτές κοιτάνε τη δικιά τους πάρτη, γελούν χαιρέκακα
Δήμαρχοι με λόγια κούφια, τάματα μεγάλα
Μπροστά στις κάμερες μιλάν, μα πίσω σου ρίχνουν στάχτη.
Σύστημα σάπιο, γεμάτο υποκρισία
Για τον δικό μου αδερφό, καμία σημασία
Στα κοστούμια τους γυαλίζουν, τα λόγια τους βρωμάνε
Ενώ ψυχές σαν τη δική του, μόνες τους πονάνε.
(Verse 3)
Τους μίλησε με πόνο, τους έδειξε χαρτιά
«Θα δούμε», «δεν μπορούμε», «είναι δύσκολα τα πράγματα»
Η ίδια κασέτα, η ίδια αδιαφορία
Αυτοί τα ταξιδάκια τους κι αυτός στην απελπισία
Τους είπε "η γυναίκα μου σβήνει, το παιδί μου με χρειάζεται"
Μα το αυτί τους δεν ιδρώνει, ο πόνος δεν μοιράζεται
Είναι απλά ένας αριθμός, μια στατιστική
Ένας φάκελος που χάθηκε σε μια γραφειοκρατία κλινική.
(Bridge / Γέφυρα)
Πόσο κοστίζει η ζωή, πείτε μου, κύριοι εκλεγμένοι;
Πόσο κοστίζει η ψυχή που αργοπεθαίνει;
Στα σαλόνια σας τα ακριβά, με τους μισθούς σας φούσκα
Δεν φτάνει ο ήχος απ' του ξάδερφου μου τη μούχλα
Δεν ζήτησε λεφτά, δεν ζήτησε παλάτια
Μια δουλειά ζήτησε, να στέκεται στα πόδια.
(Chorus / Ρεφρέν)
Μα οι πόρτες κλειστές, τα γραφεία σκοτεινά
Οι βουλευτές κοιτάνε τη δικιά τους πάρτη, γελούν χαιρέκακα
Δήμαρχοι με λόγια κούφια, τάματα μεγάλα
Μπροστά στις κάμερες μιλάν, μα πίσω σου ρίχνουν στάχτη.
Σύστημα σάπιο, γεμάτο υποκρισία
Για τον δικό μου αδερφό, καμία σημασία
Στα κοστούμια τους γυαλίζουν, τα λόγια τους βρωμάνε
Ενώ ψυχές σαν τη δική του, μόνες τους πονάνε.
(Outro)
Αυτό πάει για σένα, ξάδερφε, που μάχεσαι στο σκοτάδι
Δεν είσαι μόνος, κι ας σε άφησαν στο ράφι
Είσαι ήρωας αληθινός, σε έναν κόσμο ψεύτη
Κι αυτοί... αυτοί θα μείνουν πάντα στην ντροπή τους δέσμιοι.
Yeah... Για όλους τους αόρατους.
