Dzień jak co dzień

Uuu...mmmm...aaa...

Budzik napierdala w głowę jak młot,

Znowu ten sam dzień, chujowy lot.

Serce bije słabo, jakby miało dość,

A myśli się kręcą — jak w spirali złość.

Lustro nie zna mnie, wzrok nie odbija duszy,

Z twarzy spływa noc, ciężar ciało kruszy

Kawa to popiół, gardło zardzewiałe,

A rozmowy w eterze – to słowa spłowiałe.

W dzień ulica pusta, popękany chodnik,

Głowa cięższa niż kowadło, chodzę jak szkodnik

Każdy dzień jak sequel do filmu bez fabuły,

A ja w tle jak statysta tylko pod oczami buły.

Ręce drżą od zmęczenia, nie od ambicji,

Myśli gniotą kark jak długi po evikcji.

Mówili: „uśmiech leczy” – to kurwa recepta?

Was pojebało, co to za perspekta.

Cisza w mieszkaniu waży więcej niż dach,

Siedzę w nim sam biorę do ust mocny mach.

Śniadanie – pet i woda z kranu,

Smak ja po znieczuleniu, dzień bez planu.

Chuj z tym wszystkim, nic nie ma znaczenia,

Jest tylko rachunek, cała noc do przemyślenia.

Notatnik pęka od wersów coś mnie tchnęło,

Ciężar który miałem, to kurwa zniknęło

Uuuuu...

Nie chcę słyszeć porad, co pachną banałem,

Niech zostawią mnie – rady poszły kanałem

Nie szukam pomocy, zajebistych słów,

Nie chce nic, tylko kielonów vódki - dwóch.

Ziomy znikli – jeden w długach, drugi w grobie,

Reszta się poddała – zamknięci w sobie.

Miasto brzęczy hałasem jak hiena przy żarciu,

Ja stoję, lecz czuję, że jestem na wymarciu.

Nie mam złudzeń – nie chce by ktoś klaskał,

Nie chcę słów na wiatr, nie będę kurwa płakał.

Nie chcę lajków, monet, rankingów - merci,

Tylko żeby raz zasnąć, bez tego drżenia w piersi.

Słowa wypalają jak ogień na języku,

Nie piszę dla sławy, czy może o ryzyku.

To nie manifest, to nie bunt – to codzienność,

Tu rządzi twarda siła i własna mentalność.

W tramwaju widma – zero spojrzeń,

Twarze jak maski, pod oczami tylko cień.

Nie ma rozmów – tylko oddech coraz cięższy,

Wszyscy się spieszą, nikt nie chce być pierwszy.

Wersy to brud – nie liryka z notki,

Każdy rym to zakrwawiona kartka nie plotki.

Nie ma tu beatów, tylko rytm zegara,

Jeśli nie wierzysz to wypierdalaj, nara.

Zegar bije – a ja nie mam celu,

Tylko puste półki, cztery rogi w karcelu.

Każde słowo jak kamienie na klacie,

Każde spojrzenie – jak nóż w karku, jebany kacie.

Nie szukam sensu – za późno na zwrot,

Nie wierzę w przyszłość, tylko ten jeden krok.

Wierzę w to, że jeszcze mogę coś napisać,

Los mnie nie zniszczy, życie może mi ssać.

Uuuuu...mmm...AA aa...