Yarım kalan hikaye

Kemanlar çalıyor yine içimde…

Bir şey eksik bu şehirde…

Belki sen… belki ben…

Gece çöker, sokaklar susar

Bir rüzgâr eser, hatıralar konuşur

Adını duyar gibi olurum bazen

Sonra anlarım… yalnızlık sadece benimle

Bir fotoğraf kaldı avuçlarımda

Gözlerin hâlâ aynı bakıyor bana

Zaman geçmiş diyorlar, unut diyorlar

Kalp unutmayı bilmiyor ama

Sessiz kalanlar anlatamaz derdini

Gülüşlerin ardına saklar kalbini

Ben de öyle yaptım, sustum içimde

Bir tek geceler duydu sesimi

Sessiz kalanlar kaybolur bazen

Bir iz bırakır sadece kalpte

Giden geri gelmez biliyorum ama

Bir yanım hâlâ bekler sessizce

Yağmur yağıyor, camlara vuruyor

Her damla seni anlatıyor

İnsan bazen bir anıya takılır

Bir ömür geçse de kurtulamıyor

Ben seni unutmadım, unutamadım

Belki de hiç istemedim

Çünkü bazı acılar vardır

İnsan yaşadığını o acıyla hisseder derler

Sessiz kalanlar anlatamaz derdini

Gülüşlerin ardına saklar kalbini

Ben de öyle yaptım, sustum içimde

Bir tek geceler duydu sesimi

Bir gün…

Bir yerde…

Bir rüzgâr esecek yine

Belki adımı hatırlarsın o an

Ama ben…

Çoktan gitmiş olacağım

Bir keman sesi kalacak sadece

Ve yarım kalan bir hikâye…