Hel. Zimowe morze.

Zima stoi na brzegu kraju,

piasek milczy pod śniegiem.

Morze mówi wolniej dziś,

jakby znało ciężar historii.

Nie woła.

Nie błyszczy.

Jest.

I to wystarcza.

Tu kończy się ląd,

ale nie sens.

Tu Polska oddycha

szerzej.

Hel — zimowe morze,

szare i prawdziwe.

Fale niosą pamięć,

nie pytają o czas.

Hel — północny oddech,

cisza na granicy światła.

Tu uczę się trwać,

nie krzyczeć.

Latarnia mruga jak znak,

nie dla oka — dla serca.

Wiatr prostuje myśli,

sól zostaje na ustach.

Morze nie obiecuje nic,

a daje wszystko,

czego potrzeba,

by stać prosto.

Nie trzeba słów.

Nie trzeba ruchu.

Wystarczy patrzeć,

jak fale wracają.

Hel — zimowe morze,

spokojne jak decyzja.

Nie muszę iść dalej,

by wiedzieć, kim jestem.

Hel — koniec drogi,

początek ciszy.

Tu Polska mówi

najciszej.

Morze zostaje.

Zima zostaje.

I to, co we mnie,

też.