Kochanie w teorii

Kochanie w teorii

Kochanie Boga w teorii

jest czystsze niż dłonie,

nie pachnie cudzym lękiem,

nie drży w bezsennej nocy.

Nie muszę znać historii,

nie dotykać otwartych ran,

wystarczy wznieść oczy

i szepnąć: „wierzę, trwam”.

(soft whisper, distant)

Nie wymaga konfrontacji,

nie pyta o resztki sił,

nie siedzi obok,

gdy świat wali się w gruzy.

(calm, emotional, sung)

Bo kochać człowieka – to boli.

Kosztuje czas, ciszę i serce.

To nie hasło,

nie modlitwa zamiast ramion.

Bo kochać człowieka – to zostać,

gdy nic nie da się naprawić.

Nie uciec w teorię,

gdy życie krzyczy najgłośniej.

Kochanie Boga

łatwo zamknąć w słowach,

w doktrynie, w poprawnym zdaniu,

w modlitwie bez spojrzenia w oczy.

Łatwo powiedzieć: „to wiara”,

nie widzieć traumy głębokiej,

nazwać ją

brakiem zaufania.

(spoken, intimate)

A człowiek stoi obok –

z ciałem i duszą,

z lękiem,

który nie znika od wersetu.

(repeat, slightly stronger)

Bo kochać człowieka – to boli.

To uznać jego proces, ból.

Pozwolić iść do lekarza,

zamiast zawstydzać Bogiem.

Kochać człowieka – to iść obok,

nie pchać do mety w pośpiechu.

Nie pouczać z dystansu,

lecz towarzyszyć w drodze.

(spoken word, very quiet, reflective)

Tu objawia się Duch.

Nie w skrócie.

Nie w szablonie.

Duch rozróżnia.

Prowadzi proces.

Leczy,

zanim wymaga.

Nie gasi

tlącego knota.

(slow, fragile)

To pozwolić mu oddychać,

zobaczyć ranę

przed słowem.

(pause)

Gdy zostaje pusty wzorzec,

leczy formą,

a zabija serce.

(soft, warm)

Bo kochać człowieka

to pozwolić oddychać,

zanim zapytasz o wiarę.

Zobaczyć ranę,

zanim nazwiesz ją

słabością.