Dwie Drogi

Idę drogą, którą znam,

kamienie pamiętają moje kroki.

Tyle razy myślałem:

„to już, tu jest dom”.

Ale cisza zaczęła mówić więcej

niż hałas, który mnie niósł.

Szukałem światła tam,

gdzie było wygodnie.

Szukałem sensu tam,

gdzie było bezpiecznie.

I nie zgubiłem się —

po prostu dorastałem.

Są drogi moje

i są drogi Twoje.

Jedne uczą mnie żyć,

drugie uczą mnie widzieć.

Dajesz mi wolność,

nie zamykasz drzwi.

Stawiasz znaki po drodze,

gdy serce zaczyna pytać:

dokąd iść.

Zmieniłem kurs więcej niż raz,

niektóre ścieżki umarły po cichu.

Nie dlatego, że były złe —

po prostu przestały prowadzić dalej.

Czasem idę tam,

gdzie czuję się dobrze.

Czasem stoję w miejscu,

bo boję się głębi.

A Ty jesteś blisko,

nawet gdy idę sam.

Są drogi moje

i są drogi Twoje.

Jedne uczą mnie świata,

drugie uczą mnie prawdy.

Dajesz mi wolność,

nie odbierasz snów.

Ale gdy proszę o światło,

Twoja droga

zawsze prowadzi dalej.

Nie ciągniesz mnie za rękę.

Idziesz obok.

Czekasz.

Mówisz ciszej niż lęk,

ale prawdziwiej niż wszystko inne.

I nagle widzę znaki,

które były tu od zawsze.

Są drogi moje…

i są drogi Twoje…

Potrzebuję obu,

żeby zrozumieć jedną.

Potrzebuję czasu,

żeby wybrać światło.

Bo dopiero gdy przejdę swoje ścieżki,

rozumiem,

że Twoja

jest najlepsza.

Idę.

Nie szybciej — głębiej.