Yokai

Ja mówię, ty milczysz i zaraz znów wpadnę w ten stan.

Nie umiem żyć w ciszy, gdy krzyki to wszystko co znam.

I nie wiem ile lat, nie chcę okłamać cię.

Dawno mnie zniszczył świat, widzisz to w każdej łzie. I płonie każdy cal, to mój kochany las.

Oddałam wszystko wam, chcę zabrać to co znam.

Jestem jak zachód słońca w zamglonych górach

Jak demon pomórnik, jak kruk.

Na swoim niemaniebie wciąż z głową w chmurach.

Jak sukkub, jak wampir, królowa snów.

I znowu staję w lustrze przed samą sobą.

Naprawdę nie rozumiem jak mówisz, że nagle jestem inną osobą, a pasowało ci to przez tyle lat.

I nie wiem ile dni chcesz okłamywać mnie.

Dawno zniszczyłeś raj, w którym żyłam na dnie.

Zamarznął cały świat, mój pałac, elfy, pies.

Zbuduję go nim żal przyniesie nowy kres.

Jesteś jak willa, która czaruje wdziękiem.

I dobrze latasz na miotle jak Fleur.

Ja jestem słowem, chmurą, wiatrem i dźwiękiem

I cieniem na planszy w naszym shadowplay.