Białe duchy

Czekam na kurz. Niech przyjdzie

prosty patyk nad Wisłę.

Na niebie możesz zobaczyć morze, przyjrzeć się.

Stare fotele zawsze przywołują wspomnienia.

Siedzą w nich duchy

przeszłe, czasy pomiędzy nimi,

które nas dzielą na przyszłość. Kroją na pół

szczęście.

To jeszcze

bagaż doświadczeń,

puste schody, na których dzieci malują kredą oczka,

krawężniki, kukułki barwne z zegarów, klucz pod wycieraczką.

I tak jest zawsze.

Czekam na kurz. Niech przyjdzie,

blade pojęcie zagłuszy we mnie. Niech przyjdzie

całkiem przystępnie. Przysiądzie się, obłok trąci.

Niech przyjdzie,

a ja nie będę już o nic pytać ani flaków wypruwać sobie łyżką.