Carnotaurus (Irish Version)

I sean-aimsir, nuair a bhíodh fathaigh ag fánaíocht,

Buaileann mo chroí go crua, ach níl mé i m'aonar fós,

Tá ainmhí ag luí sa dorchadas, ach níl eagla air titim,

Simfónie cumhachta, gan áit le dul i bhfolach.

B’fhéidir go mbeadh eagla ar chuid acu roimh do láithreacht, cosúil le scáthanna ar an mballa,

Ach feicim an áilleacht sa dorchadas a sheasann ard.

A Tarbh feolaiteoir, éirigh go hard,

Le croí toirneach agus spiorad eitilte,

I bhfianaise trialacha ní lúbfaimid,

Le chéile buaimid, seasfaimid go dtí an deireadh.

Is scéal neamh-inste muid a shníonn trí na céadta bliain,

Le crúba a ghabhann an nóiméad agus fiacla a ghearrann tríd an oíche,

Ardaíonn adharca éadain os cionn na súl cosúil le coróin,

Tá tú fiáin agus saor, le teagmháil ghrásta.

Agus nuair a éireoidh an ghealach agus a thiocfaidh na rúin go léir chun solais,

beidh mé le do thaobh agus leanfaidh mé leis an scéal.

A Tarbh feolaiteoir, éirigh go hard,

Le croí toirneach agus spiorad eitilte,

I bhfianaise trialacha ní lúbfaimid,

Le chéile buaimid, seasfaimid go dtí an deireadh.

Faoi na réaltaí, de réir mar a leathnaíonn an oíche,

insítear scéalta a chrógachta go grámhar,

ó chogarnaí na seanóirí go dtí na finscéalta a tugadh anuas...

A Tarbh feolaiteoir, éirigh go hard,

Le croí toirneach agus spiorad eitilte,

I bhfianaise trialacha ní lúbfaimid,

Le chéile buaimid, seasfaimid go dtí an deireadh.

Mar sin máirseálaimid lenár gcinn ard,

Tarbh feolaiteoir, le chéile scaipimid eagla agus sceimhle.