Hynerpeton (Irish Version)

I sean-aimsir, nuair a bhíodh fathaigh ag fánaíocht,

I scáth ghrinneall na habhann cloisim na macallaí,

créatúr ón am atá thart nach bhfuil aithne ag aon duine air,

seanbhrionglóidí ó am sular rugadh sinn.

I ndoimhneacht na n-aoiseanna fuair tú do spás féin,

Le gach anáil mothaím cuisle na talún,

Meabhrúchán go bhfuil na haithreacha céanna againn uile sa saol seo.

Smaoiním ar na chuimhneacháin, na troideanna agus na coilm,

Léirigh ár trífhillte Seanathair mór huaire a mhisneach go léir.

A Hynerpeton, éirigh go hard,

Le croí toirneach agus spiorad eitilte,

I bhfianaise trialacha ní lúbfaimid,

Le chéile buaimid, seasfaimid go dtí an deireadh.

Ghlac an éabhlóid a chéad chéimeanna ar chladach,

Síntear géaga beaga amach do lá úrnua,

Hynerpeton, a ghlaonn siad ort, tusa a réidhíonn ár mbealach,

Casann geolbhaigh scamhóga, nascleanann siad idir dhomhain na háite fiáine seo.

Ritheann contúirtí domhain san áit a mbíonn na héisc ársa ag fánaíocht,

Insíonn gach tonn scéal faoi ghlao na héabhlóide,

Damhsa na beatha agus an streachailt faoin eas.

Haigh! Is breá linn amfaibiaigh!

Ó chréatúir atá ag aistriú, ón uisce go dtí an talamh go dtí an spéir...

A Hynerpeton, éirigh go hard,

Le croí toirneach agus spiorad eitilte,

I bhfianaise trialacha ní lúbfaimid,

Le chéile buaimid, seasfaimid go dtí an deireadh.

Faoi na réaltaí, de réir mar a leathnaíonn an oíche, insítear scéalta a chrógachta go grámhar,

ó chogarnaí na seanóirí go dtí na finscéalta a tugadh anuas...

A Hynerpeton, éirigh go hard,

Le croí toirneach agus spiorad eitilte,

I bhfianaise trialacha ní lúbfaimid,

Le chéile buaimid, seasfaimid go dtí an deireadh.

Mar sin máirseálaimid lenár gcinn ard,

Hynerpeton, le chéile is féidir linn sléibhte a bhogadh!!!!!!