(Intro) Twintig jaar in de mist, twintig jaar op de bank. De gordijnen zitten dicht, de kamer ruikt naar stank. Dit is het leven van de man die nooit naar buiten gaat. Stefan, de kluizenaar, de schaduw van de straat. Het enige wat aan staat is je Xbox. Jij staat al jaren uit het is jammer, Iedereen wou je helpen maar jij bent niet meer te helpen alleen jij kan het doorbreken Stefan! Kom uit die luie stoel je weet wat ik bedoel. (Verse 1) Sinds je twintigste zit je al in die Wajong-loop, Verloren in de pixels, zonder plan of zonder hoop. Elke dag is hetzelfde, je gameverslaving regeert, Terwijl de wereld buiten jou allang heeft genegeerd. Je zit vastgeplakt aan je scherm, de controller in je hand, Een digitale koning in een afgebrand land. Amper buiten de deur, de drempel is een muur, Je leeft van uur tot uur, op een heel hoog vuur. Geen werk, geen hobby, alleen die eeuwige klik, In die muffe kamer, laag voor laag, dikker dan dik. De zon komt nooit binnen, je houdt de rolluiken neer, En morgen doe je alles precies hetzelfde weer. (Chorus) Vijftig gram shag, elke dag door die longen, Het lied van de vrijheid is hier nooit gezongen. Van de Wajong naar de asbak, een eindeloze weg, "Haal shag voor me op," is het enige wat je zegt. Stefan de kluizenaar, gevangen in de damp, Je eigen leven is je grootste strijd en kamp. (Verse 2) Het is bizar man, vijftig gram, een heel pak per dag, Roken tot je zwart ziet, met een lege lach. En als het op is? Dan begint de echte nood, Dan wordt de paniek in je ogen plotseling groot. Je wordt gek, je wordt wild, je zoekt naar elk restje, De verslaving is een monster, je bent z’n kleinste lachertje. Dan pak je die asbak, vol met peuken en gruis, Je pluis die bitjes uit, alleen in je huis. Stukjes shag uit de asbak, opnieuw in de vloeit, Het is die diepe triestheid die van binnen aan je groeit. Oude shag, vol met as, maar je móét die trek, Zonder die nicotine word je helemaal gek. (Verse 3) Je vraagt anderen om hulp, je laat ze voor je rennen, Zelf naar de winkel? Dat wil je niet eens verkennen. "Haal shag voor me, haal een jonko erbij," En zo gaat de tijd, jaar na jaar, aan je voorbij. Niemand dringt tot je door, de muren zijn van beton, Je weet niet eens meer hoe het voelt, de warmte van de zon. Het is zonde van de man, het is zonde van de tijd, Maar je bent de controle over je eigen leven kwijt. De asbak zit vol, de longen zitten dicht, Geen enkel sprankje hoop meer op je gezicht. Alleen die vijftig gram, dat is je hele bestaan, Terwijl je de rest van de wereld laat gaan. (Outro) (Beat vertraagt) Vijftig gram shag... Elke dag opnieuw... Asbak uitpluizen voor die laatste bitjes... Stefan, doe het licht eens uit. De game is over. (Stilte)