İzi kalan

Yarım kalan bir hikâyeydik, bitti.

Ellerimiz hiç geleceğe uzanmadı.

Şehirler değil, gerçekler ayırdı bizi,

İki hayatın arasında kaybolduk.

Mazide kaldı adı konmamış olan.

Evli bir hayatın sınırlarında durduk,

Tehditler, korkular, suskun vedalar…

Ben gitmek zorunda kaldım bu şehirden,

Sen kaldın seçtiğin hayatta,

Ben kendimle.

Ben seni artık sevmiyorum belki,

Ama inkâr da etmiyorum yaşananı.

Bazı duygular biter,

Sadece izi kalır

İnsanın içinde.

Hayatında eşin var, bir de çocuğun,

Başka bir yolun yoktu, biliyorum.

Ben geriye dönüp bakmıyorum artık,

Sadece olanı olduğu gibi

Bırakıyorum.

Bu hikâyede kimse masum değildi,

Doğru diye bir şey yoktu.

Sevgi yetmedi bazen,

Gerçekler ağır bastı

Ve kapandı bu defter.

Bu bir aşk şarkısı değil artık,

Bir kapanış cümlesi.

Yanlış zamanda yaşandı,

Doğru ya da yanlış değil…

Sadece geçmişti.