Dört Yapraklı

Sen hep çabaladın,

Ben görmedim.

Anlatmaya çalıştın,

Ben anlamadım.

Farkında olmadan,

Kırdım seni.

Ben seni anlamakta zorlandım, sen uğraşırken ben kendi içimde kayboldum. Gözlerin anlatmaya çalıştı hislerini, ama ben o sözleri duymadım, o bakışların derinliğine inemedim. Ellerini tutup yanında durmam gerektiği zamanlarda uzak kaldım, farkında olmadan aramızda büyüyen mesafeyi görmedim. Şimdi geriye dönüp baktığımda anlıyorum ki, eksik olan benmişim, kırdığım sadece kalbin değil, aynı zamanda bizim aramızdaki bağmış. İçimde büyüyen pişmanlık, kaybettiğim zamanı ve kaçırdığım şansı her an hatırlatıyor bana.

Zaman hızla akıp geçti,

Kırdım kalbini, haberim olmadı.

Gözlerinde kayboldum, her bakışta yeniden,

Tekrar tekrar aşık oldum, farkına varamadım.

Sen çabaladın, ben sustum, unuttum,

Şimdi anlıyorum, hep eksik kaldım yanında.

Sen her zaman nadirdin, dört yaprak gibi benzersiz ve özel. Sana olan sevgim derindi, her bakışımda yeniden aşık oldum. Ama ben kalbini kırdım, oysa sen yapmaz dedin, ben yaptım. Artık sen eski sen değilsin, değiştin; Bu değişim benim yüzümden başladı. Yine de seni anlamaya, seni sevgiyle tutmaya çalışıyorum. Çünkü senin varlığın, her şeyden kıymetliydi bana.

Sen nadirdin, dört yaprak gibi özel,

Değiştin, ben yoldan çıktım sessizce.

Yine de kalbimde bir yerin var,

Seni sevmenin izleri kaldı bende.