KADERİN ELİNDE BEN

“Kaderin Elinden”

1. Kıta:

Bir sokak lambası, yalnız bana yanar,

Bir ben bilirim, içimdeki yangınlar.

Sevdim dedim, günah dediler,

Yüreğim yandı, kimse bilmedi ah...

Nakarat:

Kaderin elinden tutup da kaçılmaz,

Aşkın hesabı gönülde sorulmaz.

Yalanla doldu şu dünya dediğin,

Bir ben yandım, kimse yanmaz...

2. Kıta:

Bir resim kaldı, solmuş duvarımda,

Adın yankılanır, her duamda.

İhanetin sesi, kulaklarımda,

Yalnızlık sarar, gecelerimde...

Nakarat (tekrar):

Kaderin elinden tutup da kaçılmaz,

Aşkın hesabı gönülde sorulmaz.

Yalanla doldu şu dünya dediğin,

Bir ben yandım, kimse yanmaz...

Final:

Şimdi sus gönlüm, artık söz bitti,

Yar gitti, umutlar da gitti...

Kırık bir saz gibi kaldım elimde,

Kaderin elinde, ben yine bitti...

“Kaderin Elinde Ben”

(1. Kıta)

Bir sigara yanar, dumanı yâr diye,

Bir umut söner, her gece gizlice.

Yüreğim kırık, gönlüm virane,

Sevda dedin, mezar oldu bana be...

(2. Kıta)

Bir fotoğraf kaldı, gözümde dert,

Bir ihanet sözü, içimde sert.

Sokak lambası yanar, ben gölgede,

Kader güler bana, hep perde perde...

(Nakarat)

Yar gitti, umut da bitti,

Kaldım tek başıma şehirde sessizliğiyle.

Kaderin elinde bir oyuncak gibi,

Ne ağlasam, ne gülebilirim artık kendimle...

(Ara)

Dertle yoğruldum, gamla piştim,

Bu hayat dediğin yalanmış, işte bildim.

Bir yudum sevda, bin acı getirdi,

Giden kazandı, kalan hep ezildi...

(Final – Yavaş)

Bir sokak lambası söndü az önce,

Adını fısıldadım, duymaz elbette...

Bu ömür bana borç kaldı be yar,

Kaderin elinde, ben yine esarette...